Onderzoekers bestuderen al decennia hoe veroudering kan worden vertraagd. Een van de meest opvallende bevindingen komt uit experimenten met muizen die een mutatie kregen waardoor het groeihormoon niet goed werkt. Deze muizen leefden tot wel 70 procent langer dan gewone muizen. Het groeihormoon speelt een belangrijke rol bij groei en stofwisseling, maar het beïnvloedt ook het verouderingsproces.
Bij mensen bestaat een aandoening die lijkt op deze mutatie, Laron-syndroom genaamd. Mensen met dit syndroom produceren minder of geen reactie op groeihormoon. Hoewel zij soms minder leeftijdsgerelateerde ziekten hebben, leven zij niet significant langer dan gemiddeld. Dit maakt het moeilijk om de resultaten bij muizen direct te vertalen naar mensen.
Nieuw onderzoek toont aan dat het onderbreken van de werking van groeihormoon bij middelbare leeftijd van muizen nog steeds een effect heeft op het verouderen, maar dit effect is veel kleiner dan wanneer deze aanpassing vanaf jonge leeftijd plaatsvindt. Het verlengt de levensduur met minder dan 10 procent, vooral bij mannelijke muizen, terwijl het bij vrouwelijke muizen minder effect heeft.
De wetenschap leert dat ingrepen die de veroudering vertragen meestal sterker werken bij kortlevende soorten dan bij langlevende dieren zoals mensen. Daarom is het onzeker of therapieën die gericht zijn op het groeihormoonstelsel een belangrijke bijdrage kunnen leveren aan gezond ouder worden bij mensen.
Deze ontdekking benadrukt het belang van onderzoek naar verouderingsprocessen, maar toont ook aan dat niet elke ingreep bij dieren eenvoudig is te vertalen naar mensen als het om gezond ouder worden gaat.
Bron: Reason
