Nieuw onderzoek met muizen toont aan dat het afremmen van de werking van groeihormoon de veroudering met ongeveer tien procent kan vertragen. Dit gebeurde door een genetische aanpassing waardoor het groeihormoon wel aan de celreceptor bindt, maar deze niet activeert. Daardoor blokkeert het hormoon ook de normale werking van groei stimuleren. Dit vermindert het effect van groeihormoon op het lichaam.
Verdere studies bij muizen hebben al langer laten zien dat een lagere werking van groeihormoon verband houdt met een langere levensduur. Door deze nieuwe methode is voor het eerst op een strikte wijze bevestigd dat remming van de receptor zelf het verouderingsproces vertraagt. De gevonden remming is bescheiden maar toont aan dat groeihormonen een rol spelen bij veroudering.
Bij mensen is de situatie complexer. Mensen met de zogeheten Laron-syndroom, een aandoening waarbij de groeihormoonwerking verminderd is, leven niet per se langer. Dit suggereert dat de effecten van groeihormoonremming op levensduur bij mensen anders kunnen zijn dan bij muizen. Toch kan het onderzoek aandacht vestigen op groeihormonen als een mogelijke factor bij veroudering.
Groeihormonen zijn eiwitten die een belangrijke rol spelen bij groei en stofwisseling. Het remmen of aanpassen van deze hormonen kan dus ook effecten hebben op de gezondheid. Dergelijke ontdekkingen geven een beter begrip van levensduur en kunnen in de toekomst bijdragen aan strategieën voor gezond ouder worden.
Dit onderzoek is relevant omdat het ons inzicht vergroot in hoe hormonen de veroudering beïnvloeden, wat belangrijk is voor gezond ouder worden.
Bron: Reason
